Over hoe eenzaamheid de betekenis beïnvloedt die je aan die geluiden geeft

Een klankcompositie die eenzaamheid laat horen. Die vraag hadden Oscar Peters en Wietse Voermans nog nooit gehad. Een uitdaging dus, zo zagen ze het. In een uitgebreide analyse gaan ze in op hun medewerking aan het project.

Oscar: ‘Symphony of Loneliness is een geluidsinstallatie met twintig klanken. Je hoort huiselijke geluiden, geluiden uit aangrenzende woningen en geluiden van buitenaf. Denk aan een druppelende kraan, een feestje bij de onderbuurman of een vol terras dat je door het open raam hoort.’
Wietse: ‘Je beweegt zelf door de compositie. Dicht bij een bron kun je een geluid afzonderlijk horen en herkennen. Neem je afstand, dan verandert wat je hoort en waar je aandacht naartoe gaat. We onderzoeken hoe eenzaamheid de betekenis beïnvloedt die je aan die geluiden geeft.’

Wat spreekt jullie aan in dit project?

Oscar: ‘Eenzaamheid raakt mensen van alle leeftijden, maar we praten er weinig over. Door dit thema gingen we ook nadenken over ons eigen leven. Wat herkennen we zelf? En wat merken we bij anderen als we erover praten?’

Wietse: ‘We vinden het ook heel mooi om deel uit te maken van deze groep componisten. We zijn benieuwd wat iedereen maakt en welke gesprekken de verschillende werken bij bezoekers op gang brengen.’

Hoe gaan jullie te werk om een compositie te maken voor dit project?

Wietse: ‘In onze eerdere samenwerkingen speelden we altijd concerten. Simpel gezegd: wij spelen, jullie luisteren. Voor dit project wilden we de bezoeker een actievere rol geven.

Tijdens onze brainstormsessies hadden we ideeën genoeg, maar we merkten ook hoe vaak die uitgingen van onze eigen interpretatie van eenzaamheid. Omdat iedereen dat gevoel anders ervaart, kozen we voor herkenbare geluiden waar je zelf betekenis aan kunt geven.’

Oscar: ‘Voordat we geluiden gingen opnemen, luisterden we in ons eigen huis. Wat horen we vanuit de woonkamer, op welk moment van de dag? Welke geluiden vallen ons op? Van daaruit kreeg de installatie langzaam vorm.’

Wat hopen jullie te bereiken door met dit project mee te doen?

Oscar: ‘We hopen dat ons werk helpt om eenzaamheid bespreekbaar te maken.’

Wietse: ‘Daarom vragen we bezoekers ook om een geluid dat ze in de installatie missen, maar met eenzaamheid verbinden, op een briefje te schrijven. Dat leggen ze op een van de overheadprojectoren. Zo groeit tijdens het evenement een woordweb van eenzame klanken.

Misschien herken je een geluid dat iemand anders opschrijft en denk je: ik ben niet de enige. We hopen dat daar gesprekken uit ontstaan, tijdens het evenement en daarna.’ Oscar: ‘Voor ons als duo is de installatie ook een nieuwe presentatievorm. We doen ervaring op met werken vanuit een maatschappelijk thema, waarop we bij volgende projecten kunnen terugvallen.’

Volg Oscar Peters en Wietse Voermans op Instagram.